Een nieuw blog in de serie ๐๐ฐ๐ถ๐ญ๐ง๐ถ๐ญ ๐๐ด๐บ๐ค๐ฉ๐ฐ๐ญ๐ฐ๐จ๐บ ๐ฃ๐บ ๐๐ฏ๐ฆ๐ช๐ฅ๐ข
Langs het standbeeld, in Rotterdam’s zonneschijn,
Staat een boodschap van hoop, zo zuiver en fijn,
Voor de jonge zielen die soms in duisternis dwalen,
Die innerlijke stormen en demonen onthullen.
In mijn leven, hetzelfde verdriet gekend,
De pijn van verlies en de tranen die renden,
Bij familie en vrienden, zo jong en zo kwetsbaar,
Die de last van hun zorgen niet langer draagbaar achtten.
Maar weet dat er een licht is, een weg voorwaarts, altijd,
Een pad van liefde en steun, voor wie dat toelaat, zij aan zij,
Voor hen die strijden in stilte, in het diepste geheim,
Wees een luisterend oor, een vriend in hun rijm.
Want in de donkerste nacht, in de diepste pijn,
Kunnen kleine gebaren een wereld van verschil zijn,
Een glimlach, een knuffel, een bemoedigend woord,
Kunnen harten verwarmen, hun hoop weer teruggebracht.
Laten we samen staan, als een sterk fundament,
Voor hen die worstelen, met geen oordeel of ressentiment,
De lasten delen en de lasten verlichten,
Samen in liefde en begrip, zullen we de duisternis overwinnen.
